Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

The Crying Game (1992)

Director: Neil Jordan
Writer: Neil Jordan
Cast: Stephen Rea, Jaye Davidson, Forest Whitaker, Miranda Richardson, Breffni McKenna

Αξιολόγηση : 4/5

Ο Fergus είναι ένα "εθελοντικό" μέλος του IRA. Η μικρή ομάδα στην οποία συμμετέχει, έχει συλλάβει ένα βρετανό στρατιώτη, τον Jody, και τον κρατάει αιχμάλωτο σε ένα απομονωμένο κρυσφήγετο, κάπου στη βόρεια Ιρλανδία. Στην ομάδα ανήκει επίσης η γοητευτική Jude, η οποία έστησε την παγίδα για τον Jody. Ο Fergus εκτελεί χρέη δεσμοφύλακα, αλλά τελικά γίνεται φίλος με τον κρατούμενο. Ο Jody του μιλάει για την κοπέλα του τη Dil, που τον περιμένει στο Λονδίνο, και του ζητάει να πάει να τη βρεί, σε περίπτωση που ο ίδιος σκοτωθεί. Και όντως, σε μια επιχείρηση του αγγλικού στρατού για να τον ελευθερώσει, ο Jody καταλήγει νεκρός, και ο Fergus το σκάει στο Λονδίνο. Εκεί υιοθετεί το όνομα Jimmy, πιάνει δουλειά, και συναντάει τη Dil. Οι δυο τους νιώθουν μια αμοιβαία έλξη, η οποία δεν υποχωρεί, ακόμα και όταν αποκαλυφθεί το μεγάλο μυστικό της Dil. Η
Jude και οι παλιοί σύντροφοι του Fergus απο τον IRA όμως τον θεωρούν προδότη, και δεν είναι διατεθειμένοι να τον αφήσουν να ξεφύγει τόσο εύκολα.

Μία υπέροχη, όσο και τολμηρή ταινία του πολύ ιδιαίτερου και πολυαγαπημένου μου σκηνοθέτη Neil Jordan. Ο Jordan ειδικεύεται στην αφήγηση ανθρώπινων ιστοριών, γεμάτων με έντονα συναισθήματα και βαθείς χαρακτήρες. Αυτά είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν και το "Παιχνίδι των λυγμών", τη διασημότερη και ίσως και καλύτερη ταινία του. Οι χαρακτήρες είναι αληθοφανέστατοι, με έντονα πάθη και ανθρώπινες αδυναμίες, και η ιστορία είναι πειστική, συγκινητική, με όμορφη ροή και έντονο σασπένς. Η ταινία είναι γνωστή για τη μεγάλη ανατροπή της υπόθεσης που συντελείται κάπου στη μέση της (και που φυσικά δεν πρόκειται να αποκαλύψω εδώ), αλλά επίσης έχει πολύ σωστή κινηματογράφηση, πολύ καλές ερμηνείες απο όλους τους βασικούς πρωταγωνιστές, και ένα πολύ όμορφο κεντρικό μήνυμα, το οποίο συνοψίζεται στην παραβολή του βάτραχου και του σκορπιού που αφηγείται ο κρατούμενος στρατιώτης στο δεσμώτη και φίλο του. Αξέχαστη η σκηνή του τραγουδιού της Dil, όπως φυσικά και η
διάσημη σκηνή της ανατροπής.

The Crying Game trailer
η ταινία στο imdb


10 σχόλια:

  1. ΄Σαν εχθές θυμάμαι την χρονιά που είχε γίνει ο ''χαμός'' για το Crying Game.Που είχε ξεκινήσει σαν ταινία για το chanel 4 και τελικά έφθασε μέχρι τα oscar να κερδίζει oscar σεναρίου.
    Πολύ καλή ταινία με εξαιρετικές ερμηνείες κορυφαία θεωρώ την εμφάνιση της Miranda Richardson στο β μισό της ταινίας!Οσο για την έλπληξη της ταινίας είναι all time classic!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μεγάλη ταινιάρα και μία από τις καλύτερες της δεκαετίας του '90. Η ανατροπή στη μέση της ταινίας είναι πλέον μυθική όπου αυτό ήθελε πολλά κότσια. Άλλες ταινίες αφήνουν μια τέτοια ανατροπή για το τέλος, όμως επειδή είναι τέτοια η δύναμη της ιστορίας που δεν χάνει καθόλου από την δυναμική της, αλλά ίσα ίσα δίνει μεγαλύτερο βάθος στην δραματουργία της ταινίας. Απίστευτο σενάριο, υπέροχη σκηνοθεσία, εξαιρετικές και άκρως φυσικότατες ερμηνείες. Κάποτε ήταν από τους πολύ αγαπημένους μου σκηνοθέτες αλλά από το 2000 κι έπειτα έχει πέσει αισθητά. Πάντως η τελευταία του ταινία το "Ondine" μου άρεσε. Όντος είναι ένας πολύ ιδιαίτερος σκηνοθέτης.

    4,5: Πολύ καλή (+)

    0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλησπερα. 4/5; Γιατι οχι!
    Συμφωνω και εγω, δυνατη, τολμηρη, ανθρωπινη ταινια! Ισως η καλυτερη στιγμη του Τζορνταν. Οσο για την περιφημη "ανατροπη", βοηθαει στην εξελιξη της ιστοριας.
    Απο τα φιλμ που δεν ξεχνας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Να σου πώ την αλήθεια φίλε academy, δεν την ήξερα την ταινία τότε που βγήκε, αλλά λογικό μου ακούγεται να έγινε χαμός. Πολύ ωραίος ο χαρακτήρας και η ερμηνεία της Miranda Richardson όπως λές, αλλά και όλοι οι χαρακτήρες είναι πολύ προσεγμένοι και πειστικοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολλάααααα κότσια φίλε Αργύρη !
    Ο Neil Jordan είναι γνωστό οτι δε μασάει σε κάτι τέτοια. Το θέμα είναι το απόλυτο ταμπού της εποχής μας, αλλά αυτό είναι τελικά που κάνει το σενάριο τόσο δυνατό.
    Συμφωνώ για τον Neil Jordan στα 00's, όπου εκτός απο το συμπαθητικό "The good thief" δεν έχει να επιδείξει κάτι αξιόλογο. Ενώ 80's και 90's ... ταινιάρες. The Company of Wolves, Mona Lisa, The butcher boy, και άλλες φυσικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Απο τα φιλμ που δεν ξεχνας όντως φίλε Mike !
    Και χωρίς να υπήρχε η περίφημη ανατροπή, θα ήταν αξέχαστη η ταινία. Τώρα όμως που υπάρχει, η ταινία παίρνει μυθικές διαστάσεις, όπως λέει και ο Αργύρης. Κι εγώ πιστεύω οτι πρόκειται μάλλον για την καλύτερη του Jordan, αλλά (ευτυχώς) υπάρχουν και άλλες που διεκδικούν τον τίτλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μιας και πιάσαμε το θέμα με τις καλύτερες ταινίες του Jordan, προσωπικά πιστεύω ότι οι δυο καλύτερές του ταινίες είναι τα αριστουργηματικά "Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles" και "The End of the Affair". Από αυτά τα δύο, πιστεύω ότι το πρώτο είναι η καλύτερή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλησπέρα σας,
    η ταινία είναι κλασσική. O Neil Jordan είναι ένας σκηνοθέτης που με το μαγικό του ραβδί μετατρέπει απλές σχετικά ιστορίες σε βαθιά ατμοσφαιρικές εξομολογήσεις...Από τους αγαπημένους μου. Σας προτείνω επίσης εκτός από το Ondine που προαναφέρθηκε τα Breakfast on Pluto και The Butcher Boy.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αργύρη, το "Interview with the Vampire", ενώ μου αρέσει πολύ, δεν έχει αυτή την ιδιαιτερότητα, αυτή τη Neil Jordan-ίλα άλλων ταινιών του. Το "The End of the Affair", επίσης πολύ καλό, έχει λίγο αυτή τη χαρακτηριστική "μαγεία", αλλά και πάλι όχι όπως την είχα μάθει. Προσωπικά προτιμώ τις ταινίες που έχει γράψει ο ίδιος, ή έστω έχει ανακατευτεί στο σενάριο. Γι'αυτό, αν ήταν να διαλέξω καλύτερή του, μάλλον θα επέλεγα (με αρκετή δυσκολία) το Crying Game.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλησπέρα Evi Avd. !
    Ακριβώς αυτό που λές ψάχνω κι εγώ στις ταινίες του Jordan. Απλές, ανθρώπινες ιστορίες, μεταμορφωμένες σε συναισθηματικά φορτισμένες καταθέσεις ψυχής. Αυτή η πολύ ιδιαίτερη ικανότητά του είναι που κάνει τις ταινίες του τόσο προσωπικές, τόσο επιδραστικές.

    Ευχαριστώ για τις προτάσεις. Τα Ondine και Breakfast on Pluto δεν τα έχω δεί. Θα τα έχω υπ'όψιν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Την είδες και εσύ; Πως σου φάνηκε;